Πανελλήνια Ένωση Γονέων
για την Προστασία του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού της Οικογένειας και του Ατόμου
Back to all Post

Ο ΘΕΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ἤ ΜΙΑ ΑΛΟΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ;

γ. Ἡ «ἐνέργεια» τῆς «Νέας Ἐποχῆς»

Στήν «Νέα Ἐποχή» χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος ἐνέργεια, μέ τήν ἔννοια τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καί τῶν ἄλλων ἀνατολικῶν θρησκευμάτων. Στά Ἀνατολικά θρησκεύματα δέν ὑπάρχει ἡ πίστη σέ προσωπικό Θεό.

• Τά ἰνδουϊστικά συστήματα ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξη ἑνός προσωπικοῦ ὑπέρτατου Θεοῦ, δημιουργοῦ καί κυβερνήτη τοῦ κόσμου. Παραδέχονται ἕνα ἀπρόσωπο πανσυμπαντικό Θεό, τό Βράχμαν, πού θεωρεῖται ὡς μιά ὕψιστη, ἀπρόσωπη ἀρχή, πού βρίσκεται πάνω ἀπ’ὅλα, μέσα σ’ὅλα, περικλείει τά πάντα καί διαποτίζει τά πάντα. Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία αὐτή τό Βράχμαν εἶναι ὁ αἰθέρας, ἡ ζωή, τό κενό. Περιλαμβάνει ὅ,τι ὑπάρχει καί ὅ,τι δέν ὑπάρχει καί βρίσκεται πέρα ἀπό κάθε ὁρισμό4.

• Κατά τήν ἄποψη τοῦ Θιβετιανοῦ Βουδδισμοῦ δέν γίνεται δεκτή ἡ ὕπαρξη ἑνός Θεοῦ ὡς δημιουργοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου δέν ἀποτελεῖ αὐτούσια ὀντότητα. Τό πνεῦμα εἶναι μιά ροή συνείδησης πού διαρκῶς ἀνανεώνεται καί μετά τό θάνατο μετενσαρκώνεται σέ ἄλλα σώματα.

• Ὁ Ταοϊσμός μαζί μέ τόν Βουδδισμό ἔχουν κατηγορηθεῖ ὡς ἀθεϊστικές θρησκεῖες, γιατί παρουσιάζονται ὡς φιλοσοφίες πού δέν προτείνουν καμιά συγκεκριμένη θεότητα.

Τό Ταό εἶναι ἡ προέλευση καί καταγωγή τῶν πάντων. Ἡ οὐσία αὐτή δίνει ζωή σέ μιά πνοή πού φέρνει στήν ὕπαρξη τό πρωτογενές χάος. Κατόπιν παράγεται κίνηση μέσω τῆς ἐνεργοῦ ἀρχῆς τοῦ Γιάνκ καί τῆς σταθερότητας τοῦ Γίν.

• Στόν Ταντρισμό ὁ Σίβα εἶναι τό ἀνώτερο ἐνεργειακό κέντρο καί ἐνεργοποιεῖται μέ τήν σεξουαλική πράξη.

• Κατά τόν ἱδρυτή τῆς Ἁρμονικῆς ζωῆς Ρ. Νάτζεμυ «κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι ἡ ἐκδήλωση τῆς μίας καί μόνης Κοσμικῆς ἐνέργειας, αὐτῆς τῆς δύναμης πού δημιουργεῖ, συντηρεῖ καί κινεῖ τό σύμπαν μέσα στό ὁποῖο ὑπάρχουμε καί ἐξελισσόμαστε. Ἡ ἀληθινή μας φύση εἶναι αὐτή ἡ ἐνέργεια. Ἡ θεϊκή αὐτή ἐνέργεια μπορεῖ νά χρησιμοποιηθεῖ προσφέροντας βοήθεια στούς ἄλλους, βοηθώντας τους νά ξεπεράσουν διάφορα ἐμπόδια καί νά ἐπανακτήσουν τήν ὑγεία, τήν εὐτυχία καί τήν ἀρμονία τους. Ἡ πηγή τῆς θείας ἐνέργειας εἶναι ὁ Θεός, ἡ θεϊκή ὕπαρξη, ἡ παγκόσμια συνειδητότητα μέσα στόν ἄνθρωπο»5.

Ἐδῶ ἡ ἐνέργεια ὀνομάζεται «θεία ἐνέργεια». Προσδιορίζεται μέσα στόν ἄνθρωπο καί ὄχι ἕνα πρόσωπο ἔξω ἀπό αὐτόν.

• Στίς ἀποκρυφιστικές ὁμάδες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καί τίς ὁμάδες πού προέρχονται ἀπό τίς ἀνατολικές θρησκεῖες, ἡ ἀσθένεια κατανοεῖται ὡς «μπλοκάρισμα» τῆς ὁμαλῆς ροῆς τῆς ἐνέργειας (τύπου Πράνα, Τσί, Συμπαντικῆς ἐνέργειας κ.ἄ. ) στό ἀνθρώπινο σῶμα6.

• Οἱ λεγόμενες «ἐναλλακτικές θεραπεῖες» ἀποτελοῦν ἐ­φαρ­μο­γή στό χῶρο τῆς ὑγείας τῶν περί Θεοῦ, ἀνθρώπου καί κόσμου ἀντιλήψεων τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου» καί γι᾽ αὐτό εἶναι πιό σωστό νά ὀνομάζονται: «Ἰατρική τῆς Νέας Ἐποχῆς».

Γιά τίς ὁμάδες αὐτές ὅλα εἶναι ἐνέργεια, ὅλα εἶναι Ἕνα («Ἕν τό πᾶν» τῆς Θεοσοφίας) καί ὅλα εἶναι Θεός. Ὅλα τά ὄντα (ἄρα καί ὁ ἄνθρωπος) κολυμποῦν σ’ ἕναν ὠκεανό ἐνέργειας. Ὅταν ἡ ἐνέργεια αὐτή ρέει ὁμαλά, εἴμαστε ὑγιεῖς. Ὅταν κάπου «μπλοκάρεται», ἀρρωσταίνουμε. Ἡ θεραπεία –λένε– συνίσταται, στό ξεμπλοκάρισμα τῆς ἐνέργειας. Μέ βάση αὐτή τή θεώρηση, διδάσκουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἀνακαλύπτοντας τόν «Θεό – Ἑαυτό» του καί ἐνεργοποιώντας τίς ἀπόκρυφες δυνάμεις, πού δῆθεν κρύβει μέσα του, μπορεῖ νά αὐτοθεραπεύεται. Ὡς αὐ­το­θε­ρα­πεί­α νοεῖται τό «ξεμπλοκάρισμα» τῆς ἐνέργειας7.

Οἱ ποικιλώνυμες «ἐναλλακτικές θεραπεῖες» εἰσηγοῦνται τρόπους «ξεμπλοκαρίσματος» αὐτῆς τῆς ἐνέργειας. Ἔτσι, ἡ Ὁμοιοπαθητική, π.χ. προτείνει τό δυναμοποιημένο ὁ­μοι­ο­πα­θη­τι­κό φάρμακο, ὁ Βελονισμός τήν τοποθέτηση βελονῶν σέ κατάλληλα σημεῖα τῶν, κάτ’ αὐτούς, «ἐνεργειακῶν καναλιῶν» τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Ἄλλες πάλι «θεραπεῖες», ὅπως τό Ρέϊκι, προτείνουν τό «ξεμπλοκάρισμα» «διά ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ἀπό ἕνα ὑψηλῆς πνευματικῆς στάθμης ἄτομο… πού στήν πραγματικότητα εἶναι κανάλι παγκόσμιων ἐνεργειῶν…»8.

Θά πρέπει νά ποῦμε γενικῶς ὅτι ὅλες οἱ περιπτώσεις «Ἰατρικῆς» τῆς λεγομένης «Νέας Ἐποχῆς» κατατάσσονται σέ δύο μεγάλες κατηγορίες:

α) Αὐτές χωρίς ἐμπειρικό (ὑλικό) ὑπόβαθρο. Τυπικό παράδειγμα ἀποτελεῖ τό Ρέικι. Ἐδῶ ὁ «θεραπευτής» οὔτε κἄν ἐγγίζει τόν ἀσθενῆ. Ὑποτίθεται ὅτι τόν θεραπεύει πλησιάζοντας τά χέρια του στό σῶμα τοῦ ἀσθενοῦς καί ξεμπλοκάροντας ἔτσι τή μπλοκαρισμένη του ἐνέργεια.

β) Αὐτές, ὅπου συνυπάρχει ὑλικό καί μή ὑλικό ὑπόβαθρο· π.χ. ἡ Ὁμοιοπαθητική. Τό ὑλικό ὑπόβαθρο εἶναι τό ὁμοιοπαθητικό φάρμακο. Τό μή ὑλικό εἶναι ὅλα αὐτά πού θά δοῦμε γιά «συμπαντικές ἐνέργειες» κ.λπ.

Βασική παραδοχή ὅλου τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ – ἐσωτεριστικοῦ χώρου καί τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν (ἰνδουισμοῦ-βουδδισμοῦ) –ἀπό ἐκεῖ τήν πῆρε μέσῳ θεοσοφίας καί ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου»– εἶναι ἡ ἀντιεπιστημονική ἀντίληψη ὅτι ὑπάρχει μία παγκόσμια ἐνέργεια, ὡσάν ἕνας ὠκεανός μέσα στόν ὁποῖο «κολυμποῦν» ὅλα τά ὄντα.

Ὅπως γράφει ὁ Γιῶργος Βυθούλκας: «Ἡ πιό πιθανή ὑπόθεση γιά τήν κατάσταση τοῦ ὕπνου εἶναι ὅτι “κολυμπᾶμε σέ μιά διαχεόμενη θάλασσα λεπτῆς ἐνέργειας”. Αὐτό τό εἶδος ἐνέργειας ἔχει δεχθεῖ διάφορες ὀνομασίες ἀπό διαφορετικούς ἀνθρώπους σέ διαφορετικές ἐποχές τῆς ἱστορίας.

»Ἔχει ἀποκληθεῖ: Πράνα, ἀπό τούς Ἰνδουϊστές. Vis mediatrix naturae, ἀπό τόν Ἱπποκράτη. Magnale (Εἰδαῖον), ἀπό τόν Παράκελσο. Alcahest, ἀπότόν Βάν Χέλμοντ.᾽Αστρικό φῶςἀπό τούς ΚαβαλλιστέςἈζώθ, ἀπό τούς Ἀλχημιστές. Πνεῦμα, ἀπό τόν Φλάντ. Ὀσμική δύναμη, ἀπό τόν Ράιχενμπαχ. Ζωικός μαγνητισμός, ἀπό τόν Μέσμερ. Αἰθερική ἐνέργεια ἤ βιοενέργεια ἤ ἁπλή οὐσία, ἀπό μυστικιστές καί μεταφυσικούς ὅπως ὁ Σουίτενμποργκ. Ζωτική ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη ἤ ζωτικό σῶμα, ἀπό τή βιταλιστική σχολή. Ὀργόνη, ἀπό τόν Ράιχ. Βιόπλασμα, ἀπό Σοβιετικούς ἐπιστήμονες. Ἀντιύλη ἤ πέμπτη κατάσταση τῆς ὕλης, ἀπό ἐπιστήμονες, κ.λπ.

»Καί ἡ προοπτική εἶναι ὅτι πιθανότατα θά τήν ἀκοῦμε μέ πολλές διαφορετικές ὀνομασίες στό μέλλον»9.

Στήν ἀνωτέρω «ἐξίσωση» (πράνα = …), πρέπει νά προστεθεῖ καί ὁ ὅρος «τσί» (ἡ ἐνέργεια, ὅπως τήν ἀποκαλοῦν οἱ Κινέζοι) καί ἐπίσης νά προστεθεῖ ὁ ὅρος «δύναμη», ὅπως συνάγεται ἀπό τά δικά τους πάντοτε κείμενα. Ἀπό ἐκεῖ προέρχεται καί ὁ ὅρος «δυναμοποίηση» (δηλ. ἀραίωση καί δόνηση τῶν ὁμοιοπαθητικῶν «φαρμάκων»)10.

Ὁ ὅρος «δύναμη» μᾶς μεταφέρει στό εὐρύτερο πλαίσιο τῶν ἀντιλήψεων καί πρακτικῶν, ὅπου χρησιμοποιεῖται εὐρέως μέ εἰδικό νόημα ὁ ὅρος αὐτός. Ἀναφερόμεθα στόν χῶρο τοῦ νεοσατανισμοῦ καί τῆς μαγείας.

Κατά τόν Kent, κορυφαῖο μετά τόν Χάνεμαν ὁμοιοπαθητικό, «ἡ στοιχειώδης οὐσία εἶναι προικισμένη μέ μορφοποιητικό νοῦ». Παρατηροῦμε, ὅτι ἐδῶ ἔχουμε πανθεϊσμό. Καί συνεχίζει «…Ὑπάρχει ἕνας ὑπέρτατος Θεός, πού εἶναι οὐσιώδης καί εἶναι μία οὐσία. Τά πάντα προέρχονται, ἀπορρέουν ἀπό Αὐτόν, ὅλα ἀπό τό ἀνώτερο μέχρι καί τό τελευταῖο ὑλικό σῶμα μέ αὐτόν τόν τρόπο συνδέονται. Ἄν βέβαια ὑπάρχει διαχωρισμός καί ὄχι συνεχής “εἰσροή” ἀπ᾽ τό πρῶτο στό τελευταῖο, τά τελευταῖα θά πάψουν νά ὑπάρχουν».

Παρατηροῦμε ὅτι ἐδῶ ἔχουμε τήν ἀποκρυφιστική ἀντίληψη παραγωγῆς τῶν ὄντων ἐξ ἀπορροῆς ἀπό τήν «θεία οὐσία»11.

«Ἡ συμπαντική ἐνέργεια τροποποιεῖται καί προσδιορίζεται ποιοτικά, καθώς περνάει μέσα ἀπό τά διάφορα ἐπίπεδα: τό διανοητικό, τό συναισθηματικό καί τό σωματικό, καί, φυσικά, ἐπηρεάζεται ἀπό τά δεδομένα τοῦ κάθε ἐπιπέδου.

»Ἡ κοσμική ἐνέργεια ἀποτελεῖ μία ἀστείρευτη δεξαμενή, ἀπό τήν ὁποία οἱ σύγχρονοι ἐπιστήμονες σύντομα θά μπορέσουν νά ἀντλήσουν ἄμεσα ἀτελείωτα ποσά καθαρῆς ἐνέργειας..: Μποροῦμε ν᾽ ἀντλήσουμε καθαρή, ἀμόλυντη κι ἀπεριόριστη ἐνέργεια ἀπ᾽ αὐτή τή δεξαμενή καί νά τήν ἐφαρμόσουμε σέ ἑκατομμύρια χρήσεις»12.

Ἐμεῖς δεχόμαστε μόνο τήν ἐνέργεια, πού ἀναγνωρίζει ἡ φυσική καί ἡ ἐπιστήμη. Ἡ μεταφυσική ἐνέργεια τῶν «ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶν» ἤ «ὁλιστικῶν θεραπειῶν», εἶναι ἀντιεπιστημονική καί κρύβει πνευματικούς κινδύνους.

Στό πρῶτο μέρος τοῦ ἄρθρου μας εἴδαμε τήν οὐσιώδη διαφορά μεταξύ τῶν θείων ἐνεργειῶν καί τοῦ ὅρου «ἐνέργεια», ὅπως αὐτός χρησιμοποιεῖται στίς διάφορες ὁμάδες τῆς «Νέας Ἑποχῆς». Στό Β’ μέρος θά ἀναφεροῦμε σέ ἄλλες πτυχές τῆς «Νέας Ἑποχῆς» μέσα ἀπό τίς ὁποῖες προβάλλονται οἱ περί «ἐνέργειας» θεωρίες τους. 

• Ἐσωτερισμός. «Σέ σοβαρές ἀσθένειες, ἡ συνείδηση ἐπιστρατεύεται ὥστε νά ἀντιμετωπίσει τή νοσογόνο διαδικασία καί τίς ἐκδηλώσεις της καί συνεπῶς δέν μπορεῖ νά βοηθήσει τόν ἄνθρωπο νά ἀνελιχθεῖ καί νά φτάσει σέ μιά κατάσταση πραγματικῆς εὐτυχίας».13

• Ἀστρολογία. «Οἱ ἐπιδράσεις τοῦ ἡλιακοῦ συστήματος εἶναι βαθιές καί γνωστές. Τή μεγαλύτερη σπουδαιότητα ἔχει ὁ ἴδιος ὁ ἥλιος. Οἱ ἡλιακές κηλίδες ἐπηρεάζουν τόν καιρό, τό ἠλεκτρομαγνητικό πεδίο τῆς γῆς καί τόν ἰοντισμό τῆς ἀτμόσφαιρας καί ὅλα αὐτά μέ τή σειρά τους ἐπηρεάζουν τήν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι γνωστό ἀπό παλιά ὅτι ἡ σελήνη ἀσκεῖ σημαντική ἐπίδραση στήν ὑγεία…».14

• Μυστικισμός. «Ὑγεία εἶναι ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τόν πόνο στό ὑλικό σῶμα [ὑπάρχει καί ἄϋλο;] ὥστε αὐτό νά φτάνει σ’ ἕνα ἐπίπεδο εὐφορίας, ἀπαλλαγή ἀπό τό πάθος στό συγκινησιακό ἐπίπεδο, πού ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μιά δυναμική κατάσταση γαλήνης καί ἠρεμίας καί ἀπαλλαγή ἀπό τόν ἐγωισμό στή διανοητική σφαίρα, πού ὁδηγεῖ στήν πλήρη ταύτιση μέ τήν Ἀλήθεια…».15

• Μέσον ἀθανασίας. «Ἄν αὐτό ἀποτελεῖ πραγματικά δυνατότητα, ὁ μόνος τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἕνα ἄτομο μπορεῖ νά “ἐπιζήσει” μετά τό φυσικό θάνατο εἶναι νά ἐξελιχθεῖ πνευματικά καί ψυχικά φθάνοντας τό βαθμό τῆς τελειότητας κι ἑνότητας σέ αὐτά τά ἐπίπεδα πού θά χαρακτηρίζεται ἀπό ἀγάπη καί σοφία. Μέ αὐτό τό τρόπο θά ἀποτελέσει μία ὁλοκληρωμένη καί συνδετική μονάδα μέ ἐλάχιστες διασπαστικές-ἀρνητικές ˝ἐνέργειες˝, καί ἔτσι θά παραμείνει μία ἑνοποιημένη ὀντότητα, μέ ὁμοιογενῆ ἐνέργεια, πέρα ἀπό τό φυσικό σῶμα».16

Τό τελευταῖο ἔχει μία ἐπιστημονικοφανῆ ἐπένδυση. Σ᾽ αὐτό συμφωνοῦσε καί ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητική εἶναι ἕνα σύστημα αὐτοεξέλιξης καί αὐτοσωτηρίας, καί ὡς τέτοιο ἀρνεῖται τήν Ἀνάσταση καί τήν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα. Ἀξιοσημείωτη εἶναι καί ἡ παρουσία τῆς φράσεως «ἀγάπη καί σοφία» στήν τελευταία παράγραφο. Ἔκφραση πού ἀπό μόνη της μπορεῖ νά μή σημαίνει τίποτε, ἄν ὅμως συνδυασθεῖ μέ τό γενικότερο πλαίσιο, μᾶς θυμίζει τή Θεοσοφία, στόν χῶρο τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ ἔκφραση – κλειδί.

Ἐπίσης παρατηροῦμε στό ἀνωτέρω παράθεμα, ὅτι γίνεται προσπάθεια ἔκφρασης μέ ὁρολογία ἐπιστημονικοφανῆ ἐσωτεριστικῶν – ἀποκρυφιστικῶν – ἀνατολικοθρησκευτικῶν – νεοεποχίτικων δοξασιῶν καί ἀντιλήψεων, ἔτσι ὥστε αὐτές νά εἶναι πιό «εὔπεπτες» ἀπό τόν σύγχρονο ἀναγνώστη.

• Πανθεϊσμός. Οἱ ἐναλλακτικές θεραπεῖες παρουσιάζονται ὡς σωτηριολογικό σύστημα. Ἀνέλιξη ἀτομική καί παγκόσμια μέσῳ ἑνός «κβαντικοῦ ἅλματος» πρός ἕνα ἀνώτερο ἐξελικτικό ἐπίπεδο!

Μέσῳ τεχνικῶν ἀποσύνδεσης (ὕπνωση, γιόγκα κ.ἄ.) φθάνει κανείς σέ μεταλλαγμένες καταστάσεις συναίσθησης (ἤ συνείδησης) καί τότε συνειδητοποιεῖ ὅτι ὅλα εἶναι ἕνα (ὁλιστικό μοντέλο ἤ ἀπόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), ὅλα εἶναι Θεός καί ἄρα καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι Θεός! «Μπορεῖ νά βοηθήσει ἀποτελεσματικά τήν ἄρρωστη ἀνθρωπότητα καί νά ἀποτελέσει ἕνα ἀνεκτίμητο μέσο γιά μιά γοργή πνευματική ἀνέλιξη τοῦ ἀνθρώπινου γένους…».17

• Ἠθική. Οἱ ἐναλλακτικές θεραπεῖες «γιά ἐκείνους πού αἰσθάνονται μιά βαθιά καί ἐπιτακτική ἀνάγκη νά γνωρίσουν τόν ἑαυτό τους, νά ἀντιμετωπίσουν τίς ἀδυναμίες τους καί νά τίς ξεπεράσουν, σέ συνδυασμό μέ ἄλλα συστήματα μποροῦν νά εἶναι ἕνα μέσο πού θά τούς βοηθήσουν νά διώξουν τά στρώματα τῆς ἄγνοιας, τῆς τυφλότητας καί τοῦ ἐγωϊσμοῦ πού τυλίγουν τήν ἀνθρώπινη ψυχή στόν ἀγώνα της γιά ἀπελευθέρωση. Στήν τελική ἀνάλυση, μιά τέλεια καί ἠθική ζωή μπορεῖ νά εἶναι ὁ τελικός στόχος ὅλων τῶν θεραπειῶν».18

Ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τήν ἄγνοια καί ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ, θυμίζουν διαφήμιση γκουρουϊστικῆς ἰνδουϊστικῆς ὀργανώσεως γιά παρακολούθηση μαθημάτων γιόγκα. Σέ καμμία περίπτωση δέν ἔχουν σχέση μέ τήν Ἰατρική.

• Ἀπαλλαγή ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα. Μιά ἐναλλακτική θεραπεία ἰσχυρίζεται, ὅτι «εἶναι ἕνα τελεολογικό σύστημα γιά τήν ἐξιλέωση τοῦ ἀτόμου ἀπό τό Προπατορικό Ἁμάρτημα».19

• Θεραπεία τῶν παθῶν. Μιά ἐναλλακτική θεραπεία ὑπόσχεται μέ κάθε σοβαρότητα ὅτι θεραπεύει τά πάθη τῆς ψυχῆς!

Ἔχει τήν αὐτοσυνειδησία, ὅτι προσφέρει θεραπεία ἀπό τά πάθη στό συναισθηματικό καί νοητικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί πέραν αὐτοῦ ἔχει τήν αὐτοσυνειδησία ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα σωτηριολογικό σύστημα σέ προσωπικό καί παγκόσμιο ἐπίπεδο!

Ἐναλλακτικοί θεραπευτές βεβαιώνουν, ὅτι θεραπεύουν τά πάθη, ὅπως ἡ ζήλεια καί ὁ ἐγωισμός μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο! Μιά ἐναλλακτική θεραπεία λέει, ὅτι ἡ θεραπεία της «σώζει πραγματικά ψυχές».20 Συνεπῶς ἡ ἁμαρτία καί τά πάθη δέν εἶναι αὐτοπροαίρετη παράβαση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί χωρισμός ἀπό τόν Θεό, ὅπως διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι μπλοκάρισμα τῆς πράνα (συμπαντικῆς ἐνέργειας) καί θεραπεύονται μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο! Ἔτσι ὅμως ἀκυρώνεται τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ὡς «ἰατρείου πνευματικοῦ» (ἱερός Χρυσόστομος) καί ὑποκαθίσταται ἀπό τό ἔργο μιᾶς ἐναλλακτικῆς θεραπείας (!).

• Καί ἐξομολόγοι. Ἕνας θεραπευτής χαρακτηρίζει τή λήψη τοῦ ἱστορικοῦ ὡς «ἐξομολόγηση», ἐπειδή περιλαμβάνει πολύ προσωπικές ἐρωτήσεις.

Ὅλα τα καταγραφόμενα δηλώνουν, ὅτι μέσω συγκρητισμοῦ-ἀποκρυφισμοῦ καί πνευματισμοῦ μέ τίς σχετιζόμενες λυκοφωτικές-ὑπνωτικές καταστάσεις νιρβάνας, οἱ ἐναλλακτικές θεραπεῖες ἐπαγγέλλονται τήν ἐλπίδα ἐπιβίωσης στόν πλανήτη μέ τήν ἐμφάνιση νέου τύπου ἀνθρώπου πού θά συγκεράσει καί θά χρησιμοποιήσει ἕνα συνονθύλευμα ἀναζητήσεων καί διαλογισμοῦ.21

• Ἰσχυρίζονται ὅτι βοηθοῦν στήν ἐπαφή μέ τό Θεό. Μιά ἐναλλακτική θεραπεία λέει, ὅτι «μέσα από αυτή τη διαδικασία βοηθά τον άνθρωπο να έλθει σε επαφή με τον Θεό».22


[4] James G. Lochtefeld, The Illustrated Encyclopedia of Hinduism, (2002), σ. 122 καίhttps://el.wikipedia.org/wiki/Βράχμαν (Ινδουισμός).

[5] http://www.armonikizoi.com/2014/philosophy

[6] ΚΕ’ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί Ἱερῶν Μητροπόλεων γιά θέματα αἱρέσεων καί παραθρησκείας, Βόλος, 4-6/11/2013.http://www.ppu.gr/greek/25_panor_gr.html

[7]  Ἔνθ᾽ ἀνωτ.

[8] Ἔνθ᾽ ἀνωτ.

[9] Γεωργίου Βυθούλκα, «Ὁμοιοπαθητική… Ἡ νέα ἰατρική», (1992), Ἐκδόσεις Ἀδάμ, σ. 89, Βλ. καί: http://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm, Ἰωάννη Κουντουρά, «Κριτική στήν Ὁμοιοπαθητική» καί Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, «Θεωρητική τεκμηρίωση τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς κατά τούς διδασκάλους της», Πολεμικό Μουσεῖο, 17 Μαΐου 2014.

[10] Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, «Θεωρητική τεκμηρίωση τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς κατά τούς διδασκάλους της», Εἰσήγηστο στό Πολεμικό Μουσεῖο, 17 Μαΐου 2014.

[11] Ἔνθ᾽ ἀνωτ.

[12] Ἔνθ᾽ ἀνωτ.

[13] Γεωργίου Βυθούλκα, «Ὁμοιοπαθητική… Ἡ νέα ἰατρική», (1992), Ἐκδόσεις Ἀδάμ, σ. 8, Βλ. καί: http://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm, Ἰωάννη Κουντουρά, «Κριτική στήν Ὁμοιοπαθητική».

[14] Αὐτόθι, σ. 19.

[15] Αὐτόθι, σ. 18.

[16] Γεωργίου Βυθούλκα, Ἡ Νέα Διάσταση…, σσ. 154-155 καί Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, «Θεωρητική τεκμηρίωση τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς κατά τούς διδασκάλους της», Πολεμικό Μουσεῖο, 17 Μαΐου 2014.

[17] Αὐτόθι.

[18] Αὐτόθι.

[19] Αὐτόθι.

[20] Γ. Βυθούλκα. Ὁμοιοπαθητική. Ἡ ἰατρική γιά τή νέα χιλιετία. Ἐπιστημονικές Ἐκδόσεις Παρισιάνου Α.Ε., Ἀθήνα, 2002, σελ. 106 καί Περί «ὁμοιοπαθητικῆς». Κωνσταντίνου Γ. Καρακατσάνη, Καθηγητού Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς, Ἰατρικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_7533.html

[21] Γ. Βυθούλκα, «Ὁμοιοπαθητική. Ἡ νέα ἰατρική», Ἐκδόσεις Ἀδάμ, σσ. 104-105, Βλ. καί: http://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm, Ἰωάννη Κουντουρά, «Κριτική στήν Ὁμοιοπαθητική».

[22] Γ. Βυθούλκα, Ὁμοιοπαθητική. Ἡ ἰατρική γιά τή νέα χιλιετία. Ἐπιστημονικές Ἐκδόσεις Παρισιάνου Α.Ε., Ἀθήνα, 2002, σελ 106, Κωνσταντίνου Γ. Καρακατσάνη, ἔνθ᾽ ἀνωτ.

©  Copyright Π.Ε.Γ. 2021. All Right Reserved. Developed by WebMouse