Πανελλήνια Ένωση Γονέων
για την Προστασία του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού της Οικογένειας και του Ατόμου
Back to all Post

Η παρουσία της Θεοσοφίας στην Ελλάδα

τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἡ Θεοσοφία ἔχει χαρακτηριστεῖ πολύ σωστά ἀπό τούς A.Fincke – Μ. Pöhlmann ὡς ἡ «μητέρα τοῦ σύγχρονου Ἐσωτερισμοῦ» καί ἐπιπλέον εἶναι ἡ μήτρα ἀπό τήν ὁποία προῆλθαν καί τροφοδοτήθηκαν, κατά τρόπο συστηματικό, πολλές νεότερες ἀποκρυφιστικές κινήσεις.

Ἡ παρουσία τοῦ ἐν λόγω ἀποκρυφιστικοῦ καί συγκρητιστικοῦ συστήματος στόν ἑλληνικό χῶρο, γιά πρώτη φορά, μαρτυρεῖται τόν 19ο αἰώνα μέ τήν ἵδρυση, τό ἔτος 1879, στήν Κέρ­κυρα τῆς πρώτης Θεοσοφικῆς Στοᾶς μέ τήν ὀνομασία «Ἰονική Στοά».(Βλ. Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Ἡ Ἱστορία τοῦ Ἐσωτερισμοῦν στήν Ἑλλάδα, Ἀθήνα 2007, σ. 11-12).

Τά πρώτα μέλη τῆς «Ἰονικῆς Στοᾶς» θά εἶναι Ἕλληνες καί ἀλλοδαποί. Τήν συγκεκριμένη περίοδο ὁ ἀριθμός τῶν με­λῶν της ὑπῆρξε ἐξαιρετικά μικρός καί ἄν κρίνουμε ἀπό τό ἀποτέλεσμα ἡ διάδοση τῆς Θεοσοφίας στήν Ἑλλάδα δέν προχώρη­σε ἱκανοποιητικά μέ ἀποτέλεσμα ἡ ἐν λόγω Στοά νά παρακμά­σει καί νά κλείσει.

Ἡ δεύτερη συστηματική προσπάθεια γιά νά διαδωθεῖ περαιτέρω ἡ Θεοσοφία στήν Ἑλλάδα ἀρχίζει τόν εἰκοστό αἰώνα τήν περίοδο τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τό 1914 θά ἱδρυθεῖ στήν Ἀθήνα ἡ Στοά «Ἑρμῆς» καί τό 1915 ἡ Στοά «Ἀπόλλων». Ὁ ἀριθμός τῶν μελῶν καί αὐτή τήν περίοδο θά παραμείνει μι­κρός πλήν ὅμως θά συμμετέχουν καί ἄνδρες καί γυναῖκες. Καί αὐτή ὅμως ἡ προσπάθεια δέν τελεσφόρησε ἐπί μακρόν καθώς ἤδη τό 1920 καί οἱ δύο αὐτές Στοές εἶχαν ἀδρανοποιηθεῖ.

Ἡ τρίτη προσπάθεια, ἡ ὁποία εἶχε καλύτερα ἀποτελέσματα, γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς Θεοσοφίας στήν Ἑλλάδα ἀρχίζει τή δεκαετία τοῦ 1920. Τήν περίοδο αὐτή θά ἱδρυθοῦν νέες Στοές, ὁ «Πλάτων» τό 1923, «Πυθαγόρας» τό 1924, «Ἀθηνᾶ» τό 1924, «Μπλαβάτσκυ – Ὄλκοττ» τό 1925, «Ὀρφεύς» τό 1927, «Μαϊτρέγια » τό 1928, «Σωκράτης » τό 1928.

Τήν ἴδια δεκαετία οἱ ἑλληνικές Θεοσοφικές Στοές θά συσχετιστοῦν μέ τή Θεοσοφική Ἑταιρεία τῆς Γαλλίας, θά ἀρχίσουν μεταφράσεις βασικῶν θεοσοφικῶν ἔργων, θά ἱδρυθεῖ τό 1925 ἡ «Ἕνωσις τῶν Ἑλληνικῶν Θεοσοφικῶν Στοῶν» ἐνῶ ἐπισήμως τό ἑλληνικό τμῆμα της ὡς παράρτημα θά αναγνωριστεῖ διεθνῶς τό 1928.

Μετά τό Β’ Παγκόσμιο πόλεμο κάποιες Στοές θά ἀδρανοποιηθοῦν, ἐνῶ θά δημιουργηθοῦν νέες, ὅπως «Ἐλευθέρα Σκέψις», «Ἀλκυών», «Ἄρτεμις», «Νιρβάνα», «Μπεζάντ», καί «Πυθαγόρας» στή Θεσσαλονίκη, «Ἥλιος», «Κων. Μελισσαρόπουλος». Τό 1956 θά ἐκδοθεῖ γιά πρώτη φορά τό ἰδεολογικό ὄργανο τῆς ἑλληνικῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας τό περιοδικό «Ἰλισός».

Τό τελευταῖο τέταρτο τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα θά ὑπάρξει μία διάσπαση μεταξύ τῶν ὀπαδῶν τῆς Θεοσοφίας στήν Ἑλλάδα δημιουργώντας ἕνα ἐπιπλέον δικό τους θεοσοφικό κλάδο. Δέν εἶναι ἐπίσης τυχαῖο τό γεγονός, ὅτι τόν εἰκοστό αἰώνα, ἐπιφανεῖς Τέκτονες, ὑπῆρξαν βασικά στελέχη τῶν θεοσοφικῶν Στοῶν τῆς Ἑλλάδος.

Ὁλοκληρώνοντας τή σύντομη αὐτή ἀναφορά μας πρέπει νά ἐπισημάνουμε, τό ἰδιαιτέρως θετικό γεγονός, ὅτι στόν ἑλληνικό χῶρο, μέχρι σήμερα, ἡ ἀπήχηση τοῦ ἐν λόγω ἀποκρυφιστικοῦ συστήματος εἶναι ἐξαιρετικά μικρή.

ΠΗΓΗ: Πρωτ (ecclesia.gr)

©  Copyright Π.Ε.Γ. 2021. All Right Reserved. Developed by WebMouse