Την Κυριακή που ήταν μία από τις πιο ιερές και μεγάλες ημέρες της Εκκλησίας μας: η Πεντηκοστή. Η ημέρα κατά την οποία το Πανάγιο Πνεύμα κατήλθε από τον Ουρανό και πλημμύρισε την Εκκλησία με φως, με δύναμη, με ζωή αληθινή. Δεν πρόκειται απλώς για μια ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά για ένα ζωντανό γεγονός που συνεχίζεται. Η Πεντηκοστή είναι η γέννηση της Εκκλησίας, αλλά και το αιώνιο προσκλητήριο σε κάθε καρδιά που διψά τον Θεό.
Το Άγιο Πνεύμα, όμως, δεν έρχεται απρόσκλητο. Δεν επιβάλλεται. Δεν εισβάλλει σε μια ψυχή χωρίς την ελεύθερη συγκατάθεσή της. Όπως τόσο όμορφα γράφει ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:
«Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι σαν τον βίαιο άνθρωπο που μπαίνει απρόσκλητα σε ξένο σπίτι· έρχεται μόνο εκεί όπου το περιμένουν με αγάπη, με προθυμία, με ανοιχτή την πόρτα της καρδιάς».
Οι άγιοι Απόστολοι το καρτερούσαν με σιωπηλή προσευχή, με ευχητική λαχτάρα. Και το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε — όχι με απειλητικές κραυγές, αλλά με αλαλαγμούς χαράς. Κατέβηκε και τους έκανε κατοικητήριό Του. Δεν τους επισκέφθηκε απλώς — εγκαταστάθηκε μέσα τους, και τους μετέβαλε σε φώτα του κόσμου.
Αυτό είναι το μυστήριο και ο προσανατολισμός της αυριανής ημέρας: να οικοδομήσουμε κι εμείς το Ναό του Αγίου Πνεύματος, μέσα μας αλλά και στους αδελφούς μας. Να Του ανοίξουμε τα βημόθυρα της ψυχής μας. Να Το προσμένουμε και να Το ποθούμε. Να Του ετοιμάσουμε την καρδιά μας με καθαρή προσευχή, με συντριβή και ταπείνωση, με αληθινή μετάνοια και σιωπηλή προσδοκία.
Αν η καρδιά είναι ανοιχτή, τότε και στη δική μας ζωή θα ακουστεί η κραυγή της χαράς και η γνώση του Πνεύματος. Και τότε θα γνωρίσουμε βαθιά τι σημαίνει Πεντηκοστή: ότι ο Τριαδικός Θεός δεν είναι μακριά — αλλά “ἐντός ἡμῶν ἐστίν” (Λουκ. 17,21).
Με αυτή την ευχή — να γίνουμε όλοι ναοί της Παρουσίας Του — ας ετοιμαστούμε για την αυριανή ημέρα. Και ας Του πούμε με απλότητα και κατάνυξη:
«Ἔλα, Πανάγιε Παράκλητε, καὶ σκήνωσε μέσα μας· μὴ μᾶς προσπεράσεις…»
