Μη δίνεις χώρο στη λύπη να φωλιάζει στην καρδιά σου. Ο πονηρός χαίρεται όταν η ψυχή ατονεί, όταν την κυριεύει η αθυμία και η εσωτερική κόπωση. Από τέτοια διάθεση ξεφυτρώνουν πολλά πικρά βλαστάρια και σκοτεινιάζει η ελπίδα.
Όμως ο άνθρωπος που μετανοεί αληθινά, σηκώνει τα μάτια στον Πατέρα του και λέει με εμπιστοσύνη: «Ήμαρτον… Συγχώρησέ με». Κι αυτό αρκεί. Η Χάρις έρχεται όχι σε εκείνον που νομίζει ότι στέκεται, αλλά σε εκείνον που με ταπείνωση παραδέχεται την ασθένειά του και ελπίζει στο έλεος του Θεού.
Να θυμάσαι – και το λέω με πολλή αγάπη – ότι μόνο η Χάρις του Θεού μάς κρατά όρθιους. Μόλις αποσυρθεί, πέφτουμε. Γι’ αυτό μην απορείς με τις πτώσεις σου, ούτε να φοβάσαι. Αντί να πικραίνεσαι, να επιστρέφεις. Αντί να απελπίζεσαι, να λες: «Είμαι αδύναμος άνθρωπος, Κύριε. Στήριξέ με».
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, με πατρική σοφία, μας το υπενθυμίζει: η πτώση είναι ανθρώπινη, αλλά η παραίτηση είναι παγίδα. Η ανδρεία, η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στον Θεό φανερώνουν την ψυχή που αγαπά και αγωνίζεται.
Θάρρος, λοιπόν. Ο Θεός δεν ζητά τελειότητα, αλλά καρδιά που Τον ποθεί και δεν απελπίζεται
Με αγάπη,
π. Ανδρέας Γκατζέλης
